groeten van dalende bodem

 

Woerden-Kamerik-Vinkenveen is veen-weide gebied, zgn. slappe bodem.

Er wordt al 1000 jaar tegen de klippen op landbouw bedreven; eerst akkerbouw, later intensieve melkveehouderij (grasteelt) maar de prijs is hoog....doordat het grondwater kunstmatig laag wordt gehouden ten behoeve van de landbouw zakt de bodem en klinkt hij in.

 

 We kregen veel huiswerk over het onderwerp:

Het lijkt een helder verhaal, met een helder probleemstelling. De bodem daalt en dat moet stoppen, of in elk geval minder hard gaan dalen. Maar voor wie is bodemdaling nou eigenlijk een probleem? En wie kan het stoppen en hoe? En wie moet de kosten voor de transitie dragen? En is het wel eerlijk om alle verantwoordelijkheid voor veranderingen bij bijv landbouw te leggen? Kan een maatschappelijk vraagstuk dat betrekking heeft op een heel gebied wel opgelost worden door één partij? Hoe kijkt de agrariër hier tegenaan? En de bank van wie hij krediet heeft gekregen? En de stadsbewoner? En de onderzoeker? En de waterschappen?

Is een andere manier van kijken mogelijk? Van wie is het gebied eigenlijk? Heeft het gebied zelf een stem? Heeft de kunst hier nog iets te melden?

 

Met de nieuwsgierigheid en onbevangenheid die Camping Onbestemd kenmerkt gingen we ook hier weer op ontdekkingsreis in het land van dalende bodem.

 

We leerden kijken door de ogen van een polsstokhoogspringer, een wereldse agrariërs, Pippi Langkous in de polder, proefden van de klei, de kazen en de bieren, waanden ons klein tussen hemel en weiland en groot in een zee van kippen. We werden wakker van de koeien en gingen op kraambezoek bij een pasgeboren veulen. Er vergaderden mensen op hooibalen onder mijn partytent. We bouwden een bar van houten kratten, bouwden loungehoeken en eetgelegenheden van stro en dekens en we trokken onszelf naar de overkant. En altijd was er die bodem die daalde onder onze voeten.

 

Kijk hier naar wat we vonden:

Film Bodemdaling - Serge Calon